Jiu-Jitsu – Goshin Ryu

Jiu-jitsu (znane też jako jujitsu, lub jujutsu) jest to starojapońska sztuka walki ukształtowana przez wieki doświadczeń samurajskich wojowników. Początki tej sztuki wywodzą się z zamierzchłych czasów. Pierwsze wzmianki o sztukach walki w ogóle pochodzą już z 2674 r p.n.e., natomiast konkretna nazwa jiu-jitsu użyta została przez Hisamori Tenenuchi w 1532r , choć inne źródła mówią o roku 1680 i osobie lekarza o nazwisku Akyama Shirobei Yoshitoki. Wcześniej sztuka ta ewoluowała w postaci różnych form walki, których elementy znalazły w niej zastosowanie.

Jiu-jitsu oznacza „łagodną sztukę”, która wszakże obok technik łagodnych dysponuje całym arsenałem technik niebezpiecznych i groźnych dla życia. Jest to sztuka bardzo wszechstronna, obejmująca cały wachlarz technik (postawy, poruszanie się i obroty, pady, bloki, uderzenia, dźwignie, rzuty, obalenia, unieruchomienia i duszenia) łączonych w nieskończoną ilość kombinacji umożliwiających skuteczne obezwładnienie przeciwnika tak nieuzbrojonego, jak i dysponującego np. pałką czy nożem.

Jiu-jitsu leży u podstaw większości nowoczesnych japońskich systemów walki sportowej i bojowej. To z tej sztuki wywodzą się judo, aikido, czy większość stylów karate. Także jiu-jitsu korzysta z rozwijania poszczególnych nurtów technik przez specjalistów innych systemów, stąd pozostaje nadal sztuką aktualną i nowoczesną o niespotykanej mnogości różnorodnych technik.

Szkoła Goshin-Ryu (pięciu nowych zastosowań) jest stosunkowo nowa i traktuje Jiu-jitsu jako środek samoobrony przed różnego rodzaju atakami napastników nieuzbrojonych i uzbrojonych.

Jiu-jitsu w Polsce rozwija się od ponad 80 lat, w czym znaczny swój udział ma człowiek określany mianem ojca polskiego jiu-jitsu – SOKE KAIDEN dr Krzysztof Kondratowicz 10 dan, który praktykuje tę sztukę od 1946 r i poświęcił jej wiele książek i publikacji.